ดนตรีอินโดนีเซีย

ดนตรีอินโดนีเซีย
อินโดนีเซีย (Indonesia)
ชื่อทางการ : สาธารณรัฐอินโดนีเซีย (Republic of Indonesia)
เมืองหลวง : จาการ์ตา (Jakarta)
ที่ตั้ง : อยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยตั้งอยู่บนเส้นทางเชื่อมต่อระหว่างมหาสมุทรแปซิฟิกกับมหาสมุทรอินเดียและเป็นสะพานเชื่อมระหว่างทวีปเอเชียกับออสเตรเลียทำให้อินโดนีเซียสามารถควบคุมเส้นทางการติดต่อระหว่างมหาสมุทรทั้งสองผ่านช่องแคบที่สำคัญต่างๆ เช่น ช่องแคบมะละกา ช่องแคบซุนดา และช่องแคบล็อมบอกซึ่งเป็นเส้นทางขนส่งนำมันจากตะวันออกกลางมายังประเทศในภูมิภาคเอเชีย
ตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียตะวันออก
ภาษา : ภาษาราชการและภาษาประจำชาติ ได้แก่ ภาษาอินโดนีเซีย (Indonesian
Language)
ศาสนา : อิสลามร้อยละ 85.2 คริสต์นิกายโปรแตสแตนท์ร้อยละ 8.9 คริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ร้อยละ 3 ฮินดู ร้อยละ 1.8 พุทธ ร้อยละ 0.8 และศาสนาอื่น ๆ ร้อยละ 0.3

ดนตรี : วัฒนธรรมทางด้านดนตรีนั้นจะมีความเด่นอยู่ที่ ชวา บาหลี และสุมาตรา ดนตรีของอินโดนีเซียที่เป็นที่รู้จัก คือ ดนตรีกาเมลัน (Gamelan Music) ซึ่งแบ่งเป็นกลุ่มใหญ่ๆได้ 3 กลุ่ม คือ กาเมลันชวา (Javanese Gamelan) กาเมลันบาหลี (Balinese Gamelan)และกาเมลันซุนดา (Sundanese Gamelan) ดนตรีกาเมลันเป็นวงดนตรีที่ประกอบด้วยเครื่องที่ทำด้วยโลหะชนิดต่าง ๆ ทั้งเหล็ก ทองเหลือง และสำริด เป็นหลัก เครื่องตีในวงกาเมลันส่วนหนึ่งมีรูปร่างคล้ายฆ้องวงของไทย แต่มีขนาดใหญ่กว่ามีชื่อเรียกต่างกันไป อีกส่วนหนึ่งก็คล้ายกับระนาดเหล็กของไทย แตกต่างกันที่จำนวนของลูกระนาดและลักษณะของรางที่นำมาใช้วางลูกระนาด การเล่นดนตรีการเมลันเป็นส่วนหนึ่งของสังคมความเป็นอยู่ของชาวอินโดนีเซีย เสียงดนตรีกาเมลันจะได้ยินทั้งในโรงเรียน ในวัดในวัง และสถานีวิทยุกระจายเสียง โอกาสที่จะบรรเลงก็แตกต่างกันไป มีทั้งบรรเลงในพิธีศักดิ์สิทธิ์ บรรเลงในงานรื่นเริง บรรเลงรับและส่งเจ้านาย บรรเลงประกอบการแสดง ซึ่งนอกจากเป็นดนตรีประจำราชสำนักต่างๆ บนเกาะชวาแล้ว ดนตรีดังกล่าวยังทำหน้าที่เผยแพร่ศาสนาอิสลามด้วย แต่ปัจจุบันวงดนตรีกาเมลันได้กลายเป็นวงดนตรีสำหรับการฟ้อนรำ การแสดงนาฏศิลป์ และการแสดงหนังตะลุง นอกจากนี้อินโดนีเซียยังมีวงดนตรีอังกะลุงของชาวซุนดาบนเกาะชวาในเขตชวาตะวันตกอีกด้วยในการบรรเลงดนตรีของวงกาเมลันนั้น 1 วง จะมีเครื่องดนตรีตั้งแต่ 9-14 ชนิดเช่น ระนาดโลหะ (Saron) ฆ้องราง (Bonang) ฆ้องที่ห้อยอยู่บนราว (Kempul) และเกอนอง(Kenong) ซึ่งรูปร่างเหมือนผอบโลหะที่มีฝาปิดวางอยู่บนแท่น เป็นต้น ลักษณะของวงกาเมลัน แบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือแบบหนัก ได้แก่ ระนาดโลหะ ฆ้องวง ฆ้องชุด ซึ่งเหมาะกับการบรรเลงนอกอาคารเพราะมีเสียงดังกังวานพิเศษ และอีกประเภทคือ แบบนุ่ม ซึ่งจะมีพวกเครื่องไม้เครื่องเป่าไม้และพิณ มาผสม เช่น ระนาดไม้ (Gambang) พิณและขลุ่ยไม้ไผ่ (Suling) เป็นต้น ซึ่งเครื่องดนตรีเหล่านี้จะให้เสียงที่ทุ้มตำและแว่วหวานเหมาะที่จะใช้บรรเลงภายในอาคาร การบรรเลงดนตรีกาเมลันก็ยังสามารถครองหัวใจผู้คนชาวอินโดนีเซียไว้ได้อีกทั้งยังเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกเพราะการเห็นคุณค่าของมรดกทางวัฒนธรรมของชาวอินโดนีเซีย ทำให้กาเมลันยังสามารถดำรงอยู่และจะยังคงสืบต่อไปชั่วลูกหลานของพวกเขา
ระบบเสียงของดนตรีอินโดนีเซีย
ระบบเสียงในดนตรีอินโดนีเซียมีทั้งแบบ 5 เสียง และ 7 เสียง การแบ่งออกช่วง
1 อ๊อคเตพเป็น 5 เสียง เรียกว่า SLENDRO แต่ละเสียงห่างเกือบเท่า ๆ กัน การแบ่งช่วงอ๊อคเตพเป็น 7 เสียงเรียกว่า PELOG แต่ละเสียงห่างไม่เท่ากัน ระบบ 5 เสียงมีการนำไปใช้มากกว่าระดับเสียงของวงกาเมลันแต่ละวงจะตั้งไม่เท่ากัน เสียงแต่ละวงจะเป็นของตัวเอง ในแต่ละวงจะมีเครื่องดนตรี 2 ชุด ชุดหนึ่งจะตั้งเสียงเป็น SLENDRO อีกชุดหนึ่งตั้งเป็น PELOG วงกาเมลันที่ตั้งระดับเสียงเครื่องดนตรีเป็นแบบใดแบบหนึ่งก็มีเช่นกัน

Gamelan
Gamelan เป็นชื่อเรียกวงดนตรีของประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งมีทั้งหมด 3 ประเภท
คือ ° Gamelan Sunda °GamelanJava °Gamelan Baliซึ่งในแต่ละประเภทการเทียบเสียง (Tuning System) ก็แตกต่างกันและเครื่องดนตรีในวงก็มีลักษณะแตกต่างกัน แต่ละประเภทจะมีระบบการเปรียบเทียบเสียงอยู่ 2ระบบ คือ Pelog และ Slendro ดังที่จะแสดงให้เห็นได้ดังนี้

1.ระบบ Pelog
 7 pi
 6 nem
 5 ma
 4 pat
 3 ru
 2 ro
 1 Ji
 
2.ระบบ Slendro
 1pi
 6 nam
 5 mo
 3 ru
 2 ro
 1  Ji

 บทเพลงที่บรรเลงในวง Gamelan ก็มีชื่อเรียกประเภทของบทเพลงที่บรรเลงแตกต่างกันออกไป เช่นเดียวกับดนตรีไทยที่มีบทเพลงประเภทต่างๆ เช่นกันโดยสามารถแบ่งออกได้ทั้งหมด 3 ประเภทหลัก คือ
1.บทเพลงพิธี Upacara
2.บทเพลงประกอบนาฏศิลป์ Mengiringi PertunjukanTari
3.บทเพลงประกอบการแสดงหุ่น Mengiri Pertunjukan Wayang

และในแต่ละประเภทก็มีการแบ่งประเภทของเพลงอีกว่าเป็นเพลงประเภทบรรเลงอย่างเดียวไม่มีร้อง หรือเพลงประเภทบรรเลงคลอร้อง เป็นต้น ซึ่งเพลงบรรเลงจะไม่มีร้อง จะไม่มีบันไดเสียง เนื่องจากจะกำหนดตายตัวอยู่แล้วว่าเพลงนี้จะต้องบรรเลงด้วยโน้ตนี้อยู่แล้วว่าเพลงนี้จะต้องบรรเลงด้วยโน้ตนี้เท่านั้น ไม่มีการเปลี่ยนเสียงในการบรรเลงแต่ถ้าในเพลงนั้นเป็นเพลงประเภทที่มีการบรรเลงคลอร้อง จะมีบันไดเสียงและสามารถเปลี่ยนโน้ตในการบรรเลงได้ เช่น เพลง Ilir – Ilir และเป็นที่น่าสังเกตอีกว่าในการบรรเลง Gamelan นั้น ก็มีการแปรทำนองเช่นเดียวกันกับดนตรีไทยและดนตรีสากล โดยเครื่องดนตรีที่จะยกตัวอย่างคือ โบนัง ( Bonang ) ซึ่งเป็นฆ้องประเภทหนึ่ง โดยการแปรทำนองของโบนังนั้นจะแปรทำนองมาจากทำนองหลัก ซึ่งส่วนมากก็คือเครื่องดนตรีพวก ซารอน ( Saron ) การแปรทำนองของโบนังนั้น ภาษาอินโดนีเซียเรียกว่า อิมบาล ( Imbal ) ก็คือโหมดนั่นเอง 

เครื่องดนตรีอินโดนีเซีย

กาเมลันชวาซารอน (SARON) มี 3 ขนาด

1ซารอนเปอกิง (Saron Peking) หรือ ซารอนเปอเนอรุส(Saron Penerus)

2ซารอน (Saron)

 3ซารอนเดอมุง (Saron Demung)

ซารอน (Saron) เป็นระนาดโลหะ ส่วนใหญ่ทำจากสำริด เป็นเครื่องดนตรีประเภทดำเนินทำนอง คนอินโดนิเซียเรียกว่าเครื่องดนตรีประเภทบาลูงัน (Balungan) มีลูกระนาดจำนวน 7 ลูก เทียบเสียงแตกต่างกันไปตามแต่ระบบเสียง มีขนาดที่แตกต่างกันไป 3 ขนาด คือ ซารอนขนาดเล็กเรียกว่า ซารอนเปอกิง (Saron Peking) หรือ ซารอนเปอเนอรุส (Saron Penerus) ซารอนขนาดกลางเรียกว่า ซารอน (Saron) ซารอนขนาดใหญ่เรียกว่า ซารอนเดอมุง (Saron Demung) ไม้ตีทำด้วยเขาสัตว์ และไม้เนื้อแข็ง

โบนัง (Bonang)มี 2 ขนาด

โบนัง (Bonang) เป็นฆ้องรางขนาดใหญ่ มีจำนวน 12 และ 14 ลูก ตามประเภทของเครื่องดนตรีกาเมลัน ทำหน้าที่เป็นผู้นำวง ควบคุมจังหวะ เริ่มต้นบทเพลง รวมทั้งทำหน้าที่แปรทำนองเพื่อให้เกิดการสอดทำนอง และความหลากหลายไปพร้อมกันโบนังมี2 ขนาด คือ ขนาดใหญ่เรียกว่า โบนังบารุง (Bonang Barung) ขนาดเล็กเรียกว่าโบนังเปอเนอรุส (Bonang Penerus)

KEMPUL

เกิมปุล (Kempul) เป็นฆ้องแขวนขนาดกลาง ลักษณะคล้ายฆ้องหุ่ยในวงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์ของไทย ทำหน้าที่บรรเลงในจังหวะลูกตกตามเสียงต่างๆในทำนองเพลง อัตราจังหวะในการตีขึ้นอยู่กับประเภทของบทเพลง เช่น บางเพลง 4 จังหวะ 1ครั้ง บางเพลง 8 จังหวะ 1ครั้ง

GONG AGENG

ฆ้อง อาเกิง (Gong Ageng) เป็นฆ้องขนาดใหญ่ ทำด้วยโลหะแขวนไว้บนคาน ใช้ตีในจังหวะตกที่สำคัญ เช่น จบประโยคเพลง จบท่อนเพลง หรือจบเพลง เครื่องดนตรีนี้มีจำนวนครั้งในการตีแต่ละเพลงมีไม่มากนัก แต่มีความสำคัญมากในเรื่องของการแบ่งประโยคเพลงให้ชัดเจนมากขึ้น ไม่ใช่เฉพาะระหว่างผู้บรรเลงเท่านั้น ยังช่วยทำให้ผู้ฟังเกิดความเข้าใจในรูปแบบของเพลงมากขึ้น ผ่านการกำหนดจังหวะ และเสียงอันแสดงถึงความมีอำนาจของ ฆ้อง อาเกิง

KENONG

เกอน็อง (Kenong) เป็นฆ้องสำริดขนาดกลางปุ่มสูงผู้บรรเลงนั่งบรรเลงไปตามจังหวะ

ตกของห้องที่ 4 และห้องที่ 8 เป็นหลัก

KETUK

เกอตุ๊ (Ketuk) เป็นฆ้องสำริดมีสองใบเรียกว่า เกอตุ และ เกิมเปียง ใช้ตีให้จังหวะยก ทำหน้าที่ขัดจังหวะกับเครื่องดนตรีที่บรรเลงจังหวะตก คือ เกิมปุลและเกอน็อง

KENDANG

เกินดัง (Kendang) เป็นกลองขนาดต่างๆที่อยู่ในวงกาเมลันชวา โดยปกติจะมี 3 ขนาดคือ ขนาดใหญ่เรียกว่า เกินดังเบิม (Kendang Bem) ขนาดกลางเรียกว่า เกินดัง บาตางัน(Kendang Batangan) ขนาดเล็กเรียกว่า เกินดัง เกอตีปุง (Kendang Ketipung) ทั้งสามขนาดเป็นกลองที่ทำจากไม้ขุดขึ้นเป็นหุ่นกลอง และใช้หนังสัตว์ เช่น หนังควาย หรือหนังวัว ขึงเป็นหน้ากลอง สายรัด หรือ หนังเรียด ทำจากหนังสัตว์ หรือ หวาย หรือ ลวดขนาดใหญ่ตามความนิยมของแต่ละท้องถิ่น เกินดังมีหน้าที่บรรเลงร่วมไปกับทำนองเพลงสร้างความสนุกสนานไปพร้อมกับควบคุมจังหวะ และการเปลี่ยนทำนองขึ้นลงของเพลงไปด้วย และยังมีส่วนสำคัญมากเมื่อมีการร่ายรำ เพราะเกินดังจะบรรเลงล้อรับกับท่ารำและยังคุมจังหวะและท่ารำไปในตัวด้วย สำหรับวงดนตรีอื่นที่มีลักษณะเฉพาะเช่น วงกาเมลันสำหรับการแสดงวายังกุลิต การแสดงเรย็อก ก็จะมีกลองที่มีลักษณะตาม

ไปด้วย บางครั้งเรียกชื่อตามการแสดง เช่น เกินดังวายังกุลิต (Kendang WayangKulit)หรือ เกินดังเรย็อก (Kendang Reyog) เป็นต้น

SLENTHEM

สะเลินเติม (Slenthem) เป็นระนาดสำริดที่มีลุกขนาดใหญ่กว่าชนิดอื่น มีจำนวนลูก 7ลูก ใช้บรรเลงในวงกาเมลันชวา โดยบรรเลงเป็นจังหวะห่างๆ โดยเน้นไปที่จังหวะลูกตกสำหรับเพลงที่มีจังหวะช้าและทำนองห่าง สะเลินเติมจะบรรเลงทุกตัวโน้ต แต่สำหรับเพลงที่มีจังหวะเร็วและทำนองค่อนข้างละเอียด จะบรรเลงเฉพาะ

GENDER

เกินแดร์ (Gender) หรือ เกินเดร์ เป็นระนาดสำริดที่มีลูกเล็กกว่าสะเลินเติม มีจำนวนลูก 14 ลูก เป็นเครื่องดนตรีชวาที่ดำเนินทำนองโดยตีสองมือ มีการแปรทำนองจากทำนองหลักให้เป็นการดำเนินทำนองแบบเกินแดร์โดยเฉพาะ เกินแดร์เล่นแบบด้นสดมีวิธีการตีที่หลากหลายขึ้นอยู่กับความสามสามารถและวิธีคิดของผู้บรรเลง

GAMBANG

กัมบัง (Gambang) เป็นระนาดไม้ใช้สองมือบรรเลงโดยผู้บรรเลงจะบรรเลงทำนองแปรแบบละเอียด การแปรทำนองให้เป็นทำนองเก็บ ให้ละเอียดกว่าเครื่องมืออื่นวงดนตรีอินโดนีเซีย

1. กาเมลัน (Gamelan) คือวงดนตรีที่เป็นของดั้งเดิมของชาวอินโดนีเซีย

เครื่องดนตรีที่นำมาประสมว่าเกิดจากภูมิปัญญาของชาวอินโดนีเซียเอง วงกาเมลันคือส่วน

หนึ่งของวิถีชีวิตของชาวอินโดนีเซีย ใช้บรรเลงในพิธีต่าง ๆ และเพื่อความบันเทิงทั่วไป

2. Popular Band คือวงดนตรีที่เกิดขึ้นจากอิทธิพลวัฒนธรรมดนตรีของชาว

ต่างชาติเช่น อินเดีย อาหรับ โปรตุเกส เป็นต้น วงดนตรีป๊อปของอินโดนีเซียที่ สำคัญมี 3

วง คือ

2.1 Malay Orchestra โครงสร้างทำนองมาจากอินเดียและอาหรับจังหวะคล้ายอาหรับ เครื่องดนตรีใช้หลายประเภทมาผสมกัน รวมทั้งเครื่องดนตรีของชาติตะวันตกด้วย ภาษาที่ร้องจะใช้ภาษาถิ่น

2.2 Keroncong เครื่องดนตรีส่วนใหญ่ที่นำมาประสมวงเป็นเครื่องดนตรีตะวันตก เช่น ไวโอลิน กีตาร์ เชลโล แมนโดลีนฟลุ้ท เบส และนักร้อง วงดนตรีชนิดนี้นิยมบรรเลงในสมัยโปรตุเกสเข้ามายึดครองในศตวรรษที่ 16

2.3 Lagu Indonesia คือวงป๊อบแบบดนตรีตะวันตก แต่นักร้องเป็นภาษา อินโดนีเซีย

สรุป

ประเทศอินโดนีเซียเป็นประเทศที่อยู่ในแทบเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ หรือที่เรียกว่าเอเซียอาคเนย์ เป็นประเทศที่ประกอบขึ้นด้วยหมู่เกาะประมาณ 3,000 เกาะ มีภาษาใช้มากกว่า 250 ภาษา วัฒนธรรมทางดนตรีแตกต่างกันไปตามพื้นที่ หมู่เกาะที่มีความสำคัญทางวัฒนธรรมของอินโดนีเซีย คือ ชวา บาหลี สุมาตรา บอร์เนียว ประชากรมีเชื้อสายชวาอยู่มากที่สุด ดังนั้นชวาจึงเป็นส่วนที่เด่นที่สุดทั้งด้านวัฒนธรรมและการเมือง ส่วนวัฒนธรรมทางด้านดนตรีนั้นจะมีความเด่นอยู่ที่ชวา บาหลี และสุมาตรา 

           ดนตรีของอินโดนีเซียที่เป็นที่รู้จักของชาวโลก คือ ดนตรีกาเมลัน(Gamelan Music) เป็นวงที่ประกอบด้วยเครื่องที่ทำด้วยโลหะชนิดต่าง ๆ ทั้งเหล็ก ทองเหลือง และสำริด เป็นหลัก เครื่องตีในวงกาเมลันส่วนหนึ่งมีรูปร่างคล้ายฆ้องวงของไทย แต่มีขนาดใหญ่กว่ามีชื่อเรียกต่างกันไป อีกส่วนหนึ่งก็คล้ายกับระนาดเหล็กของไทย แตกต่างกันที่จำนวนของลูกระนาดและลักษณะของรางที่นำมาใช้วางลูกระนาด การเล่นดนตรีการเมลันเป็นส่วนหนึ่งของสังคมและชีวิตความเป็นอยู่ของชาวอินโดนีเซีย เสียงดนตรีกาเมลันจะได้ยินทั้งในโรงเรียน ในวัด ในวัง และสถานีวิทยุกระจายเสียง โอกาสที่จะบรรเลงก็แตกต่างกันไป มีทั้งบรรเลงในพิธีศักดิ์สิทธิ์ บรรเลง ในงานรื่นเริง บรรเลงรับและส่งเจ้านาย บรรเลงการประกอบการแสดงต่าง ๆ 

       การเล่นดนตรีการเมลันเป็นส่วนหนึ่งของสังคมและชีวิตความเป็นอยู่ของชาวอินโดนีเซีย เสียงดนตรีกาเมลันจะได้ยินทั้งในโรงเรียน ในวัด ในวัง และสถานีวิทยุกระจายเสียง โอกาสที่จะบรรเลงก็แตกต่างกันไป มีทั้งบรรเลงในพิธีศักดิ์สิทธิ์ บรรเลง ในงานรื่นเริง บรรเลงรับและส่งเจ้านาย บรรเลงการประกอบการแสดงต่า

  ระบบเสียง   

                ระบบเสียงในดนตรีอินโดนีเซียมีทั้งแบบ 5 เสียง และ 7 เสียง การแบ่งออกช่วง 1 อ๊อคเตพเป็น 5 เสียง เรียกว่า SLENDRO  แต่ละเสียงห่างเกือบเท่า ๆ กัน การแบ่งช่วงอ๊ออคเตพเป็น 7 เสียงเรียกว่า PELOG แต่ละเสียงห่างไม่เท่ากัน ระบบ 5 เสียงมีการนำไปใช้มากกว่าระดับเสียงของวงกาเมลันแต่ละวงจะตั้งไม่เท่ากัน เสียงแต่ละวงจะเป็นของตัวเอง ในแต่ละวงจะมีเครื่องคนตรี 2 ชุด ชุดหนึ่งจะตั้งเสียงเป็น SLENDRO

 อีกชุดหนึ่งตั้งเป็น PELOG วงกาเมลันที่ตั้งระดับเสียงเครื่องดนตรีเป็นแบบใดแบบหนึ่งก็มีเช่นกัน

 

  เครื่องดนตรีกาเมลัน  

                   ตามหลักฐานทางประวัติศาสตร์เชื่อว่าเกาะชวาเป็นดินแดนที่มีความเจริญในด้านการผลิตโลหะต่าง ๆ ออกมาเป็นเครื่องใช้ต่าง ๆ รวมทั้งเครื่องดนตรีด้วย ดังนั้นเครื่องดนตรีที่เป็นโลหะชนิดต่าง ๆ จึงเป็นเครื่องดนตรีหลักของวงกาเมลัน เช่นฆ้องเดี่ยว ฆ้องชุด ระนาดโลหะ ฉาบ เครื่องดนตรีที่เหลือก็เป็นพวกขลุ่ยไม้ไผ่ ระนาดไม้ เครื่องสายสำหรับดีดและสี เครื่องประกอบจังหวะต่าง ๆ เช่น กลอง และนักร้องอีกจำนวนหนึ่ง

                             SARON                     

 

                                 KEMPUL

                                  BONANG

 

                      GONG AGENG

                     GAMBANG KAYU       

                            SULING

                           GONG  SIYEM                      

                              KENDANG

                                     KENONG                     

                                KETUK

                                   KEMPYANG                  

                                REBAB

 

  วงดนตรีอินโดนีเซีย   

 1. Gamelan คือวงดนตรีที่เป็นของดั้งเดิมของชาวอินโดนีเซีย เครื่องดนตรีที่นำมาประสมว่าเกิดจากภูมิปัญญาของชาวอินโดนีเซียเอง วงกาเมลันคือส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตของชาวอินโดนีเซีย ใช้บรรเลงในพิธีต่าง ๆ และเพื่อความบันเทิงทั่วไป

 2. Popular Band คือวงดนตรีที่เกิดขึ้นจากอิทธิพลวัฒนธรรมดนตรีของชาวต่างชาติที่เข้าไปในอินโดนีเซีย เช่น อินเดีย อาหรับ โปรตุเกส เป็นต้น วงดนตรีป๊อปของอินโดนีเซียที่ สำคัญมี 3 วง คือ 

     Malay Orchestra สันนิษฐานว่าจะเกิดขึ้นในมาเลเซียก่อน แล้วค่อยแพร่กระจายไปตามหมู่เกาะต่าง ๆ ของอินโดนีเซีย จนได้รับความนิยม และรับไว้เป็นวัฒนธรรมดนตรีของตนเอง โครงสร้างทำนองมาจากอินเดียและอาหรับ จังหวะคล้ายอาหรับ เครื่องดนตรีใช้หลายประเภทมาผสมกัน รวมทั้งเครื่องดนตรีของชาติตะวันตกด้วย ภาษาที่ร้องจะใช้ภาษาถิ่น 

     Keroncong เครื่องดนตรีส่วนใหญ่ที่นำมาประสมวงเป็นเครื่องดนตรีตะวันตก เช่น ไวโอลีน กีตาร์ เฮลโล แมนโดลีน ฟลุ้ท เบส และนักร้อง วงดนตรีชนิดนี้นิยมบรรเลงในสมัยโปรตุเกสเข้ามายึดครองในศตวรรษที่ 16 

     Lagu Indonesia คือวงป๊อบแบบดนตรีตะวันตก แต่นักร้องเป็นภาษา อินโดนีเซีย